Psychoterapeuta

Kim jest psychoterapeuta?

Jest to osoba, która ukończyła studia z zakresu: psychologii, pedagogiki, medycyny lub kierunków pokrewnych- socjologii, resocjalizacji, a także pielęgniarstwa i dodatkowo przeszła terapię własną oraz szkołę terapii: 4- lub 5-letnią. Taka ścieżka kształcenia umożliwia nabycie bardzo szczegółowej wiedzy dotyczącej nie tylko podstaw funkcjonowania ludzkiej psychiki, mózgu, związku umysłu z ciałem i zachowaniem, ale także diagnostyki zaburzeń psychicznych i odpowiednich technik pracy z nimi. Postawienie odpowiedniej diagnozy będzie miało kluczowy wpływ na dalszy przebieg terapii. Dobór narzędzi do planu terapii musi być dopasowany do możliwości i stanu klinicznego pacjenta.

Podobnie jak w coachingu, pojawia się pojęcie odpowiedzialności za proces zmiany- o ile w coachingu to klient jest ekspertem od swojego życia i jest odpowiedzialny za proces, to w psychoterapii  również terapeuta odpowiada za przebieg procesu. Rolą terapeuty jest określić ramy: wyjaśnić, na czym terapia będzie polegać, ustalić formy i częstotliwość kontaktu, ustalić kontrakt- pożądany przez pacjenta cel, dobierać metody pracy i reagowac na stan pacjenta, przestrzegać zasad i granic oraz kodeksu etyki zawodowej. Umożliwia to stworzenie bezpiecznej, empatycznej relacji opartej na zaufaniu i poczuciu stałości. W procesie psychoterapii odpowiedzialność ponosi też pacjent: za swoje myśli, rekacje, zachowania, za szczerość i chęć współpracy.

Terapeuta nie podejmuje za pacjenta decyzji, nie radzi, nie ocenia, może zachęcać do podjęcia pracy, ale nie zrobi nic za pacjenta. Podobnie jak trener lub fizjoterapeuta może pokazać swojemu pacjentowi jak powinien wyglądać prawidłowy ruch, wesperzeć go i podtrzymać, ale dalszą część pracy pacjent musi zrobić sam, pod czujnym nadzorem specjalisty. Dlatego też bez chęci ze strony pacjenta terapia może się nie udać- przymuszany pacjent będzie stawiał opór, reagował agresją, negował swoje trudności lub okłamywał terapeutę i swoje otoczenie.

Istotą psychoterapii najczęściej jest poradzenie sobie z wydarzeniami z przeszłości, które doprowadziły do powstania szkodliwych mechanizmów radzenia sobie, unieważniania i wypierania emocji. Dawne wydarzenia żywo funkcjonują w psychice człowieka, kładąc się cieniem na jego obecnych myślach i uczuciach, a także przyszłych decyzjach, przysparzając stałego cierpienia. We współpracy z terapeutą pacjent ma możliwość uzyskania wglądu we własne doświadczenia i choć nie jesteśmy w stanie zmienić tego, co już się wydarzyło, nadal mamy wpływ na to, jak dane zdarzenia spostrzegamy, jakie nadajemy im znaczenie i na ile pozwolimy wpływać im na dalsze życie.

Zależnie od nurtu i rodzaju trudności, terapia może trwać kilka tygodni lub kilka lat. Każdy terapeuta będzie używał również innych metod i opierał swoją pracę na indywidualnych zasobach pacjenta, na jego relacjach rodzinnych lub na zjawisku przeniesienia. Terapeuta, poza wiedzą teoretyczną, musi posiadać również takie cechy osobowościowe jak empatia, cierpliwość, otwartośc na drugiego człowieka, ale również asertywność, umiejętność dystansowania się i nie przenoszenia własnych trudności życiowch na relacje z pacjentem. Dlatego tak ważne jest przejście długotrwałej terapii własnej oraz praca pod stałą superwizją- czyli konsultacją u innego, odpowiednio przeszkolonego specjalisty. Decydując się na terapię warto sprawdzić wykształcenie, doświadczenie oraz dążyć do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości z wybranym specjalistą.